ابزار هدایت به بالای صفحه

حتما ببیند!

اگه میشد توی همین صفحه ی اول میزدمشون!

تو مثالی هستی برای نقض خودخواهی ها!

تو مرا خواستی نه برای خودت، بلکه برای خودم . . .

مادرم روزت مبارک

دلم لک می زند که ای کاش . . .

. . . که ای کاش بازگردد.

. . . بازگردد و بازگردیم به آن گونه بودن ها!

بگذار گرگ ها بیایند و بدرند و ببرند.

تو ببار . . .

پیام علامه طباطبایی به مناسبت شهادت استاد مرتضی مطهری

  بیا زیبایی نگاهت را جشن بگیریم. بیا لحظه هایی را گرامی بداریم که نور را به جای تاریکی های   زندگی ام می نشاندی. مبارک باد بودنت، مبارک باد. ای بهترین شاگرد مکتب انبیا، روزت مبارک.

 تقدیم به تمام معلمان این مرز و بوم به خصوص عزیزان دل، آقای شکری و آقای فتوحی

گاهی نگاه تو تفسیر دارد . . .

تفسیر نگاهت را برایم بنویس . . .

گاه سخن از گفتن از تو برایم آنقدر سخت می شود که تو یگانه می شوی!

آری تو یگانه ای!

از آمدن تا رفتنت یگانه ای، یگانه . . .

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم          موجیم که آسودگی ما عدم ماست

فقط همین!

آری، همین کافیست که بگویم طرحم از چه سخن می گوید!

بر پرنده ی خیال نشسته بودم و به ژرفای «بودن» پرواز می کردم که ناگهان رفیقم فریاد برآورد: «مواظب باش!»

با سلام

متنی که در ادامه ی مطلب می آید یادداشت های استاد شهید مرتضی مطهری راجع به علم و ایمان است.

برای کسب معلومات بیشتر می توانید به کتاب انسان و ایمان ایشان مراجعه کنید.

برچسب‌ها: مرتضی مطهری, علم و ایمان

اگر اهل تیکه انداختن هستید و یا اینکه گهگاه تیکه می اندازید، احتمالا با امر ضایع شدن روبه رو شده اید. اما آیا علت این امر را می دانید؟ پاسخ این سوال فقط و فقط یک چیز است: عدم آشنایی و رعایت نکردن اصول تیکه انداختن . در این پست قصد داریم که شما را با اصول تیکه انداختن آشنا کنیم، اما با کمک خودتان! سوال:به نظر شما چه اصولی را باید رعایت کرد تا به قول معروف تیکه بگیرد؟ پاسخ های خود را در قسمت نظرات نوشته تا دیگران از آن بهره مند شوند. چراغ اول را هم خودمان روشن می کنیم!                                                                                                 منبع:نویسنده

به دلیل استقبال بی سابقه (!) ای  که از مطلب اخیر این حقیر (گرچه بوق خز شده است اما به کار آید همی!) به عمل آمد، برآن شدیم تا مطلبی بنویسیم جهت روشن شدن مطلب!

آنچه میان من و "من" دانشجوی ترم دوم بگذشت . . .

و هرگز از روی هوی و هوس سخن نمی گوید

آنچه می گوید به جز وحی ای که به وی می شود نمی باشد

ببینید . . . 

احتمالا برای همه ی ما اتفاقاتی از این جنس افتاده است و یا بهتر است بگویم که بارها و بارها اتفاق افتاده و خدا را شکر برطرف شده اند. اما آنچه که ثابت بود و تغییرناپذیر، درد و رنج و غم و اضطرابی بود که گریبان گیر ما فرزندان می شد . . .

"ایستگاه امام خمینی . مسافرین محترمی که قصد ادامه ی مسیر در متروی صادقیه را دارند از قطار پیاده شده و خط خود را عوض کنند."

تقوای الهی در مسیر میدان حر = در بین خطوط بـ (مـ/ر) انید!

دیروز صبح بود که نامه را از پستچی گرفتم. یک نامه از یک رفیق قدیمی! یک نامه پر از ابهام! حتی از من خواسته است که اگر قرار است از نامه چیزی بگویم اسمش را نبرم!

خیلی تلاش کردم که بتوانم ارتباطی با او برقرار کنم، اما گویا قسمت من (و همچنین شما) از این رفیق، فقط یک نامه بود!

قصد دارم متن نامه را عینا برایتان بنویسم. خواندنش خالی از لطف نیست.

فرق است میان یکدستی و یک دستی!

شاید بهترین جمله ای که می توانم بگویم تا مرا بشناسید، یا بهتر است بگویم که به من آگاه شوید این باشد: وقتی قدر مرا می دانید که از دست بدهیدم!

آخه برادر من، آخه گنده ی چاق، آخه تپلِ کلاه بر سر، چرا صبحانه نخوردی؟

در حکایت صبا بسی رفته است سخن     شنیده ای حکایت مرد گنده را ز من

. . . و دوباره گفتم: «پیفـــــ !»

چندی پیش بنده ی حقیر پر از تقصیر، پس از کلی سوزش سلولات مغزی و تلاش های غیر شبانه روزی، اندکی از شیره ی وجودمان را ریختیم درون مطلبی با عنوان: «به مناسبت این روزها، که همه می گویند: تسلیت باد!» اما گویا در ادای مطلب، موفق نبودیم و موجب تخریب سیستمات عصبی و تلخی روزگار برخی از دوستان و یاران و شفیقان و خوانندگان و عزیزان شده ایم، که همین جا معذرت خود را به درگاه حضرت حق و تمامی آنان عرضه می دارم و امید است که مورد عفو و رحم و بخشش و گذشت ایشان واقع شوم. در ادامه ی مطلب در جهت رفع این سوء تفاهم، کوششی هرچند اندک، برای جبران آنچه شد به عمل آمده است. باشد که این عمل، پندی باشد کاتبان را!

ما خودمان هم خسته شده ایم! از چی؟ از اینکه اینقدر بنشینیم و شیره ی وجودمان را در این وبلاگ بریزیم، اندیشه کنیم و به این و آن گیر بدهیم. واقعا خسته شده ایم! یک بار مادرمان که در اتاقمان را بازکرد، گفت: این بوی چیست که در اتاق پیچیده است؟ گفتیم: بوی سلولات مغزمان است، باورش نشد! رفتیم متخصص مغز و اعصاب! آقای دکتر گفت که ۷۵٪ از سلولات خاکستری مغزمان نیم سوز شده اند و دیگر نباید از شیره ی وجودمان برای وبلاگمان استفاده کنیم تا وقتی که بهبودی کامل بیابیم!!! برای بازسازی سلول های مغزیمان، یاد یار دیرینمان، سهراب، را کردیم . . .

برچسب‌ها: شعر, سهراب سپهری, فیزیک, پیش دانشگاهی

و باز هم یک غلط مصطلح!

البته شاید . . .

اما به خدا من نیاز به توجه هم دارم، دوست دارم وقتی که شب میاد از کارام بپرسه! بعله می پرسه، ولی چه جوری؟ میگه چه خبر؟ میگم سلامتی، همین، تموم شد و رفت . . .

. . . من واقعا قصد رفتن کرده بودم.

در ابتدا ما هم باورمان نمی شد که بتوانیم چند دقیقه ای را با رئیس مرکز آمار ایران به گفت و گو بنشینیم و سوالاتی را از ایشان بپرسیم. اما بعد از روزها پی گیری بالاخره این امر میسر شد. و بنده در این جا به نوبه ی خود به تمام نویسندگان و خوانندگان این وبلاگ تبریک عرض می کنم. در ضمن خالی از لطف نیست که بدانید وقتی رئیس مرکز آمار ایران متوجه وبلاگ سراجی ها شد، قول داد که حمایت خوبی را به عمل آورد.  ==>  متن مصاحبه در ادامه ی مطلب موجود است . . .

برچسب‌ها: رئیس مرکز آمار ایران, مصاحبه, سرشماری نفوس و مسکن 90, مشکل اجتماعی

«دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه ی مخلوقات جایی باشد، پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.»

اما . . . اما وقتی دوران مهدکودکم را به یاد می آورم . . .

عرضم به حضورتون داستانی که در ادامه ی مطلب اومده اگه سرسری خونده بشه قطعا مورد پذیرش واقع نمیشه! یعنی شاید یه جورایی بدتون هم بیاد!!! پس اگه قصد دارید داستان رو بخونید حتما با کمی تدبیر و تامل بخونید. ممنون

یادتان می آید:

یه توپ دارم قلقلیه/سرخ و سفید و آبیه/می زنم زمین هوا میره/نمیدونی تا کجا میره/من این توپو نداشتم/مشقامو خوب نوشتم/بابام بهم عیدی داد/یه توپ قلقلی داد

باورتان نمی شود که این شعر چه پرده هایی دارد که هیچ وقت برایمان نگشودندش!

و چه بسا در پس ضمیر ناخودآگاهمان این تاثیرات ایجاد شد و ما از آن بی خبریم!